30.06.2011

Krakowskie Przedmieście 51 - kamienica Krzysztofowicza

W 1669 roku stał tu trójizbowy dom którego właściciel zwał się Szczypała. Trzy dekady później stała w tym miejscu kamieniczka Wojciecha Syrockiego. Obecna kamienicę wybudowano w 1743 dla ormiańskiego kupca Szymona Krzysztofowicza; miała wtedy 2 piętra. W roku 1784 przez krótki czas właścicielką była wdowa Jędrzejewiczowa. Niedługo potem dom nadbudowano dla ormiańskiego handlarza winem F.K. Makarowicza. W 1819 połączono oficyną kamienicę z domem nr Kozia 26. W 1937 roku otwarto tu bar Nowy. W 1944 dom częściowo spłonął. W 1946 roku kamienicy resztki rozebrano i w 1949 zrekonstruowano dla prywatnego właściciela.

28.06.2011

Krakowskie Przedmieście 53 - kamienica Garskich

W latach 1659 - 60 powstał tu dom niejakiego Suchodolskiego, a w 1669 należał do krawca Sokołka. Nieruchomość w roku 1700 kupił posesję Franciszek Glinicki. Zbudowana w 1743 roku nowa kamienica dla doktora Kostrzębskiego, zastąpiona została w 1754 nową. W latach 1770 - 90 kamienica należała do Garskiego, potem do Heleny Garskiej. W roku 1867 kamienicę przebudowano dla Ludwika Kocha wg projektu Józefa Orłowskiego: w niszy na fasadzie stała figura MB z Dzieciątkiem. Na pocz. XIX w działała tu księgarnia francuska Fryderyka Pfaffa. W 1819 roku od stronu ulicy Koziej stanął tu jeszcze jeden dom piętrowy, przebudowany i podwyższony o piętro w 1881 lub 1882 roku. Na początku XX wieku dodano mu jeszcze jedno piętro. W 1937 roku całkowicie usunięto dekoracje, wprowadzając tylko listwy i opaski. W okresie międzywojennym mieściły tu księgarnia i wydawnictwo Dobro z książkami i pismami rosyjskimi i agencja prasowa Russpress. W 1944 roku kamienica została zniszczona całkowicie, natomiast budynek od ulicy Koziej przetrwał w dość dobrym stanie. Jednak po wojnie rozebrano wszystko i w latach 1948 - 49 zrekonstruowano kamienicę wg projektu Jana Bieńkowskiego dla prywatnych właścicieli. Figura Matki Boskiej mie została odtworzona dokłądnie i jest tylko podobna do przedwojennej.

Kwiecień 2011

25.06.2011

Krakowskie Przedmieście 52/54 - kościół Karmelitów

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Józefa Oblubieńca (Kościół karmelitów bosych, kościół pokarmelicki, kościół seminaryjny) – kościół znajdujący się w Warszawie przy ul. Krakowskie Przedmieście 52/54, była prokatedra Archidiecezji warszawskiej w latach 1944-1956. Obecnie pełni funkcję kościoła Wyższego Metropolitalnego Seminarium Duchownego w Warszawie.

Początkowo stał tu drewniany dworek wojewodziny Krasińskiej i obok był pusty plac Zamoyskich. Około 1642 Albrycht Wessel chorąży nadworny i starosta różański, makowiecki i tykociński postanowił wybudować kościół dla karmelitów bosych, których nie było w tamtych czasach w Warszawie. Przedmieście Warszawy, na którym miała stanąć świątynia nosiło nazwę Bykowiec a plac należał do Marcina Krasickiego starosty bolimowskiego. Po śmierci Wessla, który nie zapewnił stosownych funduszy na dalszą budowę kościoła, jego wznoszenie odbywało się dzięki kolejnym dobroczyńcom. Na miejscu zniszczonego najazdem szwedzkim drewnianego kościółka projektu Constante Tencalli, powstał w latach 1661-82 według projektu Józefa Szymona Belottiego (lub Tylmana z Gameren). Z braku pieniędzy budowa była często przerywana, dopiero w roku 1667 postawiono ściany, a w 1672 pokryto dach specjalnie sprowadzoną dachówką z Gdańska, kończąc prace w roku 1700. Kościół konsekrowano dopiero w październiku 1701, a również umieszczono w środku nie istniejący już ołtarz Ephraima Schrögera. Zbudowany na planie krzyża, w latach 1761 - 62 zyskał fasadę wg proj. Schrögera. Na szczycie kościoła umieścił on kulę miedzianą, zwaną banią karmelicką, dzięki czemu w Warszawie ukuto powiedzenie „spuchł jak bania karmelicka”. Kula jest opleciona wężem przyciśniętym kielichem z hostią. W czasie potopu kościół doszczętnie zniszczono za ostrzał armatni, jaki prowadziła z tarasu na tyłach świątyni Maria Ludwika (żona Jana Kazimierza). W roku 1774 Schröger zaprojektował przybudówkę w tym samym roku ukończoną. Rok później otwarto w niej pierwszą warszawską cukiernię. W 1864 roku nastąpiła kasata zakonu i klasztor przeszedł w ręce diecezji.

W 1850 roku kościół wyremontowano pod kierunkiem Stefana Balińskiego. W latach 1853 - 57 przeprowadzono renowację wnętrza i umieszczono nowe ołtarze i chór wg projektu Leona Sużyńskiego i Piotra L. Karasińskiego. W latach 1858 - 62 powstała kaplica Grobu Chrystusowego zaprojektowana przez Henryka Marconiego.

W 1925 dobudowano gmach biblioteki wg proj. Konstantego Jakimowicza. W okresie międzywojennym działały tu piwnice win Wacław Rago i S-ka z restauracją.

Budynek ocalał po wojnie, ponieważ był wykorzystywany przez hitlerowców do ostatniej chwili i po prostu nie zdążyli go spalić. W latach 1949 - 53 kościół pełnił rolę prokatedry, w zastępstwie odbudowywanego kościoła św. Jana. Lata 1973 - 75 to kolejny remont wnętrz. W 1987 rozpoczął się kolejny – tym razem gruntowny remont całego kościoła zakończony w roku 1989. Usunięto wtedy zabytkowe posadzki, stropy, klatki schodowe a także freski.

1900

1910

1912

1917

1918

1939

1945

1973 (widoczne linie trakcji trolejbusowej)

2011

23.06.2011

Krakowskie Przedmieście - Pomnik Adama Mickiewicza

O przypadającej w grudniu 1898 roku 100. rocznicy urodzin wielkiego poety, Adama Mickiewicza jako pierwsza przypomniała „Gazeta Radomska”, proponując wydanie jego dzieł, ufundowanie stypendium jego imienia oraz tablicy pamiątkowej. Myśl tę podchwyciły warszawskie dzienniki, wnosząc dalsze propozycje. 13 lutego 1897 roku na łamach „Głosu” pojawił się pomysł wzniesienia monumentu, który gorąco poparły inne czasopisma. Do akcji włączył się Henryk Sienkiewicz organizując 25 lutego 1897 roku poufną naradę w celu ustalenia konkretnych form działania. Dzięki temu już 1 maja uzyskano zezwolenie na postawienie monumentu „na placu publicznym w Warszawie oraz na zbieranie potrzebnego funduszu drogą składek”. Powstał Społeczny Komitet Budowy z księciem Michałem Radziwiłłem jako przewodniczącym, Henrykiem Sienkiewiczem – wiceprzewodniczącym i Zygmuntem Wasilewskim – sekretarzem, który wystąpił z odezwą o składanie ofiar. Od 12 maja do 14 lipca 1897 roku zebrano 235 734 rubli, co przekroczyło znacznie górną granicę wyznaczoną przez władze carskie.

Wykonanie posągu wieszcza powierzono rzeźbiarzowi Cyprianowi Godebskiem. Brak czasu nie pozwolił na ogłoszenie konkursu. Nie obyło się przy tym bez protestów i głosów oburzenia, wyrażanych w gazetach. Dopiero trzeci projekt przedstawiony przez rzeźbiarza zyskał aprobatę Społecznego Komitetu Budowy. 27 września 1897 roku gipsowy model posągu został zatwierdzony i władze wydały zgodę na postawienie pomnika.

Miejscem na którym miał stanąć pomnik wieszcza został plac na Krakowskim Przedmieściu powstały po zburzonych zabudowaniach jurydyki Dziekanka. Przestrzenne zagospodarowanie miejsca i wkomponowanie pomnika w otoczenie powierzono architektom Józefowi Piusowi Dziekońskiemu i Władysławowi Marconiemu. W tym celu fontanna stojąca na środku skweru została przeniesiona na Plac Bankowy. 6 maja 1898 roku w fundamenty wmurowano akt erekcyjny. Warszawska fabryka Norblina zbudowała schody i tarasy, zrobione z krajowego szarego granitu wydobytego w Gniewaniu. Cokół pomnika wykonany został przez włoską firmę Pirovana z dwóch bloków granitowych, specjalnie sprowadzonych z Baveno nad jeziorem Lago Maggiore. W czterech narożach tarasu z balustradą ustawiono lampadery wyobrażające znicze. Ogrodzenie pomnika, w formie kutej w żelazie, ozdobionej motywami roślinnymi kraty, wykonała warszawska firma Zielezińskiego. W narożnikach ogrodzenia umieszczono osiem dwuramiennych latarń. Artystyczne ogrodzenie i latarnie zaprojektował Zenon Chrzanowski h. Suchekomnaty.

Władze carskie w obawie przed patriotycznymi manifestacjami sprzeciwiły się uroczystemu odsłonięciu pomnika oraz zakazały wszelkich przemówień i pochodów. Ceremonia miała miejsce 24 grudnia 1898 roku w formie znacznie skromniejszej niż planowana przez organizatorów. Zrezygnowano z wystąpień – w obecności przedstawicieli Społecznego Komitetu Budowy i 12 000 zaproszonych gości w milczeniu odsłonięto monument wieszcza. Uroczystości rozpoczęła modlitwa, a zakończył polonez z opery Halka Stanisława Moniuszki w wykonaniu Orkiestry Münheimera.

W 1942 zdemontowany przez Niemców i wywieziony do Rzeszy, gdzie po wojnie w Hamburgu polska misja wojskowa odnalazła m.in. głowę i fragment torsu.

Rekonstrukcję przeprowadzał Jan Szczepkowski z trzema rzeźbiarzami. Prace były trudne, bo było za mało elementów aby dokonać uzupełnień. Ostatecznie oryginału wiernie odtworzyć się nie udało. Na opracowanie pomnika rzeźbiarze mieli zaledwie 3 miesiące, ale uwinęli się z tym w 53 dni, z czego 3 tygodnie zajęło budowanie rusztowania. Po wykonaniu odlewu gipsowego i wykonaniu różnych poprawek pomnik został pocięty na 18 części i rozesłany do 5 różnych firm odlewniczych, aby zdążyć na termin odsłonięcia przewidziany pierwotnie na 24 grudnia 1949 roku.

Pomnik jest ze spiżu. Materiał został zdobyty w sposób nader osobliwy Mianowicie - GUS otrzymał z Niemiec transport z aktami. W jednej ze skrzyń była ogromna spiżowa głowa Goeringa. Została ona przetopiona i posłużyła jako tworzywo do postaci Mickiewicza.

24 grudnia miały zapłonąć po raz pierwszy od 10 lat kandelabry w narożnikach krat ogrodzenia. Okazało się jednak, że nie ma do nich kloszy. I tu zdarzył się kolejny cud, przypadkowo znaleziono oryginalne klosze, starannie zapakowane w skrzyniach. Również przypadkowo - w zakładach Lilpopa, odnalazła się płyta z napisem "ADAMOWI MICKIEWICZOWI - RODACY". Te wszystkie poszukiwania sprawiły, że pierwotny termin stał się nierealny i wyznaczono nowy na 17 stycznia - rocznicę wyzwolenia Warszawy. Pechowo się tak złożyło, że pogoda nie pozwalała na prace wykończeniowe. Ostatecznie termin przesunięto na 28 stycznia 1950 roku. Na uroczystości odsłonięcia pomnika przemawiał oprócz Bieruta Bolesława - ówczesnego prezydenta, Władysław Broniewski. A dokładnie 18 lat i dwa dni później - 30 stycznia 1968 pod pomnikiem miała miejsce manifestacja studencka przeciwko zdjęciu (na żądanie ambasady ZSRR) z afisza Teatru Narodowego w Warszawie Dziadów.

21.06.2011

Krakowskie Przedmieście 55 - kamienica firmy Hille & Dietrich

Parcelę stanowiły pierwotnie dwie działki. Na pierwszej z działek ok. 1669 stanął tu domek krawca Kaspra, a ok. 1700 kamieniczka cyrulika Szpilera, która w 1743 przeszła na własność rymarza Tarskiego i potem jego spadkobierców. W 1790 dom kupił Johann A. Blum. Druga działka zajęta była od roku 1659 (lub 1660) przez dom Bubika, którego właścicielami byli potem kolejno od 1669 kotlarz Piotr i od 1770 Jan Zeydler. W 1743 była to już kamieniczka Ilmińskiego. Od 1784 właścicielem był Cader. Pod koniec XVIII wieku dom zburzono i zbudowano nowy, łącząc go z drugim na działce obok. Na początku XIX wieku działały tu składy win Jana Kuznicowa i Piotra Schultza i wytwórnia strun Józefa Fiorentiniego. W latach 30 XIX w. mieściła się tu także traktiernia Góreckiego. W 1883 połączone kamienice zburzono i wystawiono nową w 1884 wg proj. Kazimierza Loewe. Na przeł. XIX i XX w. mieścił się tu magazyn tkanin lnianych oraz bielizny i galanterii Towarzystwa Zakładów Żyrardowskich Hille & Dietrich. W okresie międzywojennym działał tu Bank Cukrownictwa do 1929, potem apteka K. Wendy. Budynek należał wówczas do Polskiego Towarzystwa Handlowego. W 1944 kamienica spłonęła, w 1946 rozebrano stronę od Krakowskiego Przedmieścia zostawiając tę od Koziej. W latach 1949 - 50 dom odbudowano niestety nie zachowując jego przedwojennej formy. Kamienicę skrócono do trzech pięter i zrównano z sąsiednią zabudową.

Rok 1890. Na prawej ścianie widać rosyjski
napis "Дело Жирардовское"

Rycina prawdopodobnie z okresu 1890 - 1914

1937

Rok 2011. No comments.

19.06.2011

Krakowskie Przedmieście 56 - Dziekanka

Obecny budynek został zbudowany na miejscu XVI-wiecznego Dworu Kapitulnego, spalonego w 1656 roku. Powstały w latach 1770–1784 jako klasycystyczna kamienica kapituły warszawskiej. Na początku XIX wieku został przerobiony na zajazd który istniał do początku XX w dla podróżnych wysiadających przy Poczcie Saskiej. Zajazd działał tu do ok. 1930, a w 1936 w zamian urządzono tu restaurację z ogródkiem. Po Powstaniu Warszawskim Dziekanka spłonęła. W czasie odbudowy w latach 1946 - 48 prowadzonej według projektu Mieczysława Kuzmy i Zygmunta Stępińskiego, budynek przerobiono na akademik dla studentów szkół artystycznych, adaptując do tego celu również stajnie. Wnęka w wejściu służyła wozom do zawracania. Mieszkał tu Józef Elsner, nauczyciel Chopina.

1944 rok.
Zdjęcia z roku 1945:


  

17.06.2011

Krakowskie Przedmieście - Pomnik wdzięczności dla Stanów Zjednoczonych Ameryki

Pomnik Wdzięczności dla Stanów Zjednoczonych Ameryki to nieistniejąca już rzeźba dłuta Xawerego Dunikowskiego. Odsłonięty został 29 października 1922 przy skwerze Herberta Hoovera na Krakowskim Przedmieściu. Oprawa architektoniczna fontanny była projektu Zdzisława Kalinowskiego.
Pomnik był jednym z wyrazów podziękowania polskiego rządu i społeczeństwa dla Amerykańskiej Administracji Pomocy i podobnym inicjatywom. Pomink stanął na Skwerze Hoovera który był dyrektorem ARA.
Pomnik składał się z dwóch części. Górną stanowiła rzeżba dwóch kobiet tulących małe dzieci a dolną fontanna. Miał wysokość ok. 4m. Pomnik wykonano z piaskowca i 3 lata później zaczął się rozpadać. Pojawiły się obawy, że pomink updadnie i w 1930 górna część została usunięta. Dolna przetrwała do lat jeszcze wojnę i ostatecznie w 1951 roku została rozebrana.

1920

1920

Stan z roku 1939

15.06.2011

Krakowskie Przedmieście 57 - kamienica Rottera

W 1700 stał tu dom kotlarza Jana Grunwalda. Obecna kamienica zbudowana została w 1743 dla gminnego Starej Warszawy Michała Rottera. Pod koniec XVIII w. przerobiono wystrój fasady. Działał tu sklep żelazny Henryka Stöckera, przeniesiony pod nr 61. W okresie międzywojennym działały tu sklep z zegarkami Chronos i sklep ze szczotkami Stanisława Zawadzkiego. W 1944 kamienica została spalona i odbudowana na potrzeby Zakładu Osiedli Robotniczych w latach 1949-50 wg projektu Teodora Bursche z zespołem.

2011

13.06.2011

Krakowskie Przedmieście 59 - kamienica Gautiera

W 1659 roku istniała tu kamienica krawca Joachima, w 1669 wzmiankowany już jako zrujnowana kamienica Bromera. Nową kamienicę zbudowano na początku XVIII wieku, najpradwopodobniej około 1700 roku dla Kazimierza Solca, a kolejny właściciel, dr Ludwik Gautier zastąpił ją w 1743 nową, barokową. Mieścił się tu sklep tekstylny Jana Friedrichsa. Aż do połowy XIX wieku dom należał do spadkobierców Gautiera. Na przełomie XIX i XX wieku mieściła się tu słynna w Warszawie apteka Feliksa Steinerta, ówczesnego właściciela domu. Wstawił on w 1877 roku nad wejściem dwa posągi dłuta Ludwika Kucharzewskiego. Siedem lat później kamienicę przebudowano według projektu Pawła Wójcickiego, rozbudowując ja tak, że wchłonęła ul. Krótką. W okresie międzywojennym działały tu sklep z żyrandolami i towarzystwo ubezpieczeń Port (dawniej Polonia). W 1944 kamienicę spalono i zburzono, po 1945 resztki rozebrano. Odbudowana w latach 1949 - 50 według projektu Teodora Bursche. Część od strony Koziej ma numer 36.

11.06.2011

Krakowskie Przedmieście 58/60 - Nowa Dziekanka

W 1780 roku na miejscu drewnianych zabudowań Dziekanki powstała kamienica Wasilewskiego. Mieszkali tu pod koniec XVIII wieku m.in. Ignacy Krasicki, Hugo Kołłątaj, Elżbieta Grabowska wraz z dziećmi, a także, już podczas pruskiej okupacji, król Ludwik XVIII. Mieścił się tu także sklep manufaktury belwederskiej i księgarnia Jana Augusta Posera od 1772. W 1830 została przebudowana dla doktora Wilhelma Malcza. W 1868 stara kamienica została zastąpiona nową wg proj. Józefa Orłowskiego dla przedsiębiorcy żeglugowego Maurycego Fajansa z popularną łaźnią rzymską. Kamienicę zdobiły dwie rzeźby: "Przemysł" Leonarda Marconiego i "Malarstwo" Andrzeja Pruszyńskiego. Pruszyński dekorował również wnętrza i był autorem figurek dziewczynki i chłopca, trzymających latarnie przy wejściu. Na działce nr 60 wzniesiono trzypiętrową kamienicę Efrosa w 1876-8 wg proj. Aleksandra Woyde. Na przeł. XIX i XX w. mieściła się tu restauracja Herkulanum i przedsiębiorstwo przewozowe W. Zaborski i S-ka. Obecna kamienica powstała po wojnie wg proj. Zygmunta Stępińskiego.

09.06.2011

Krakowskie Przedmieście - figura Matki Boskiej Passawskiej

Figura została wykonana jako wotum za ochronienie rodziny Bellottiego przed epidemiami zarazy w latach 1677 - 79. Jej wykonanie zbiegło się ze zwycięstwem Jana III Sobieskiego pod Wiedniem - co rzeźbiarz wykorzystał umieszczając na postumencie tablice ku czci króla. Podarowana Sobieskiemu figura została ustawiona przy Krakowskim Przedmieściu - na placu Bernardyńskim. Została przeniesiona w obecne miejsce w 1866 roku po wyburzeniu kamienic przy tzw. Wąskim Krakowskim Przedmieściu.

07.06.2011

Krakowskie Przedmieście 61 - kamienica Heringa

W 1669 roku stał tu dom mieszczanina Gołaskiego, a w 1700 dom Franciszka Dłuskiego. W roku 1743 na rogu posesji stał drewniany domek Domagalskiego, od 1754 siodlarza Jakuba Millera połączona z sąsiednim numerem 63. Nieznana jest dokładna data zbudowania obecnej kamienicy - powstała między rokiem 1754 a 1767. Do 1790 należała do Krajewskiego. Kolejny właściciel, Walenty Hering, przebudował dom według projektu Szymona Bogumiła Zuga. Działał tu sklep żelazny Henryka Stöckera, przeniesiony spod numeru 57. W latach sześciesiątych XIX wieku mieścił się tu sklep z kapeluszami damskimi Marii Duhazal, a od 1861 sklep firmy Norblin i S-ka. W 1861 także dobudowano piętro według projektu Józefa Orłowskiego. Na przełomie XIX i XX wieku mieścił się tu dom handlowy z herbatą. W okresie międzywojennym działały tu sklep optyczny Józefa Wiśniewskiego i magazyn galanterii damskiej J. Bętkowskiej. Mieszkał tu również znakomity grafik Antoni Uniechowski (1903-1976). W 1939 budynek pozbawiony był już jakichkolwiek zdobień a we wrześniu spłonął. Wprawdzie w 1944 mury ocalały, ale rozebrano je w 1949 i odbudowano je rok później pod kierunkiem Teodora Bursche.

05.06.2011

Krakowskie Przedmieście 62 - budynek Towarzystwa "Res Sacra Miser"

W drugiej połowie XVI wieku stał tu dwór kanonika Kaspra Sadłocha, przejęty w ramach spłaty długów przez Annę z Radziwiłłów Kiszczyn. Kolejnym właścicielem był Mikołaj Kiszka który sprzedał go Mikołajowi Mniszchowi, a jego syn, Jerzy Mniszech sprzedał posiadłość w 1611 Andrzejowi Boboli. Z kolei Andrzej Bobola sprzedał pałac w 1617 roku królowi Zygmuntowi III, który umieścił tu mennicę działającą do 1628. W 1620 roku pałac przebudowano w stylu renesansowym. Pałac Kazanowskich przystosowany był pierwotnie dla królewicza Władysława Wazy przez włoskiego architekta Konstantyna Tencallę w latach 1628 - 43. Już w 1632 pałac otrzymał w darze Adam Kazanowski, który przekształcił go w jedną z najwspanialszych warszawskich rezydencji w XVII wieku.

W 1661 roku pałac został zakupiony przez rodzinę Lubomirskich a dwa lata później do klasztoru Karmelitanek Bosych dołączono połowę budynku od strony Krakowskiego Przedmieścia. Dostosowując gmach do swoich potrzeb zakonnice rozbierają część pałacu - pierwsze piętro, na którym mieściła się między innymi sala balowa. Po kasacie zakonu w 1818 roku i przeniesieniu Karmelitanek do Krakowa, budynki przejęło Warszawskie Towarzystwo Dobroczynności "Res Sacra Miser", założone w 1814 dzięki staraniom Zofii Zamoyskiej, które miało za cel budowę przytułków i opiekę medyczną nad ubogimi. Na potrzeby Towarzystwa Antonio Corazzi przeprojektował budynek. W 1829 niejaki Milewski uzyskał pozwolenie na założenie teatru i w jednej z sal wystawiał swoje sztuki, aktorzy jednak byli na tyle marni, że publiczność przychodziła głównie pośmiać się z nieszczęśników i ponaigrywać się z nich. Milewski dał jednak w ciągu 3 miesięcy 22 przedstawienia przy pełnej sali. Dlatego Ludwik Osiński i Ludwik Adam Dmuszewski założyli w tej samej sali Teatr Rozmaitości. Grali sztuki Skarbka, Magnuszewskiego, Gaszyńskiego i Słowaczyńskiego. Sala teatru pękała w szwach. W 1831 teatr przeniesiono na pl. Teatralny. Na koncertach dobroczynnych występowali Chopin i Krasiński, wpływy z Teatru Rozmaitości przekazywane były częściowo dla WTD. W tym samym okresie działa tu specjalny sklep dla ubogich. W okresie międzywojennym działał tu duży skład Fabryki Kołder, Materaców, Bielizny, Poduszek i Waty. We wrześniu 1939 budynek spłonął.
Po wojnie Towarzystwo zawiesiło działalność, by powrócić do niej w latach siedemdziesiątych XX wieku.

Pałac Kazanowskich w XVII wieku.

Rycina z lat pięćdziesiątych XIX wieku.

Zdjęcie z 1858 roku

Zdjęcie z lat 20-tych XX wieku.

Fotografia Leonarda Sempolińskiego, 1945

2011

03.06.2011

Krakowskie Przedmieście 63 - kamienica Millerowska

W roku 1669 stał tu dom Chabaszowskiego, będący w roku 1700 własnością Adama Millera. W 1743 stał tu już dom murowany, należący do wdowy po Millerze. Obecna kamienica została zbudowana w latach 1767-74 dla siodlarza Jakuba Millera. W 1790 właścicielem był Karol Miller. W latach 1822 - 29 powstawała oficyna północna. Na przełomie XIX i XX wieku mieścił się tu skład płótna, haftów, kołder i bielizny J. S. Pawlika. W 1939 usunięto całkowicie wystrój fasady. W 1944 kamienica została zniszczona do piwnic i do 1949 rozebrana całkowicie. Odbudowano ją na potrzeby Zakładu Osiedli Robotniczych w latach 1949 - 50 według projektu Teodora Bursche z zespołem. Mieszkała tu Joanna Guze (1917-2009) - tłumaczka z języka francuskiego oraz krytyk i historyk malarstwa.

2011

01.06.2011

Krakowskie Przedmieście 65 - kamienica Rauzowska

Po 1660 roku istniała tu kamienica piekarza Matyasza Rudnickiego. Około roku 1700 nadbudowano ją dla mydlarki Rauzowej. W 1743 roku kamienica miała 3 piętra i nadal była w posiadaniu rodziny Rauzów. W roku 1754 właścicielem był kupiec Maciej Kurowski, w 1770 Lange, a do końca XVIII wieku kupiec Filip A. Campioni. W 1819 kamienice połączono oficyną z domem od Koziej 40. Od 1830 działał tu zakład litograficzny ze składem rycin i magazyn bławatny Fryderyka Zajdla oraz magazyn strojów damskich A. Seydla. W latach 1882 - 84 kamienicę przebudowano w stylu eklektycznym. Na przełomie wieków mieścił się tu sklep fotograficzny P. Lebiedzińskiego. Kamienica została spalona w czasie Powstania Warszawskiego. Odbudowana została dość dowolnie na potrzeby Zakładu Osiedli Robotniczych (podobnie jak budynek sąsiedni), w latach 1949-50 według projektu Teodora Bursche z zespołem który wymieszał architektoniczne elementy VIII-wieczne z XIX-wiecznymi.

Wejście do kamienicy w 1945 roku. Fot. Leonard Sempoliński

Kwiecień 2011