16.10.2011

Krakowskie Przedmieście 42/44 - Hotel Bristol

Historia miejsca w którym stoi dziś Hotel Bristol sięga XV wieku. Ponoć wtedy mieścił się tu pierwszy kirkut (czyli cmentarz żydowski) w Warszawie. Na początku XVI wieku miał tu swoja posiadłość burmistrz starej Warszawy i malarz Serafin. Później postawiono tu pałac Tarnowskich, Czartoryskich i Lubomirskich. W drugiej połowie XVII wieku na miejscu dworu Gostomskich powstał pałac Truszeniego. Ok. 1732 pałacyk został przekształcony dla Kazimierza Czartoryskiego. W latach 1741 - 58 pałac należał do Izabeli z Morsztynów Czartoryskiej, a w latach 1758 - 83 do Stanisława Lubomirskiego, który przebudował pałac w latach 1760 - 63 według projektu Charlesa Pierre’a Coustou. August Aleksander Czartoryski kupił teren przy Karowej w poł. XVIII w., wyburzył wszystkie domki i zbudował tu sobie pałac z ogrodem angielskim. Pałac niebawem przeszedł w ręce Stanisława Lubomirskiego, który natychmiast sprzedał go Stanisławowi Kostce Potockiemu. W latach 1783 - 94 właścicielem był Ignacy Potocki. W roku 1802 rodzina Potockich pozbyła się pałacu na rzecz Rafała Tarnowskiego i Urszuli z Ustrzyckich. Dzięki Urszuli pałac znany był jako pałac Tarnowskiej. Ona sama zwała się damą polską XVIII w. – znana była ze srogiego traktowania służby. W latach 1839 - 44 właścicielką była Olimpia z Tarnowskich Grabowska, a po 1844 roku Józef Oranowski, który sprzedał część Barbarze Górskiej. Od 1823 do 1829 roku działała tu wytwórnia instrumentów dętych i wyrobów tokarskich Wilhelma Wernitza. Później mieścił się tu skład maszyn i narzędzi rolniczych A. Muszyńskiego. W 1856 roku obok pałacu od strony ulicy Karowej stanęła brama ze zdrojami w obu filarach wg proj. Henryka Marconiego i rzeźbą Syreny dłuta Konstantego Hegla. Od tego samego roku do 1861 mieściła się w pałacu Resursa Obywatelska, a następnie Bank Dyskontowy (po rozbiórce pałacu we własnej siedzibie przy Fredry). W 1882 roku oficyna pałacu została nadbudowana według projektu Kazimierza Loewe, umieszczając w skrzydle atelier fotograficzne E. Troczewskiego. W roku 1895 Barbara Górska sprzedała pałac „Towarzystwu Budowy i Prowadzenia Hotelów” Ignacego Paderewskiego, Stanisława Roszkowskiego i Edmunda Zaremby. W 1897 na terenie ogrodów pałacowych wzniesiono gmach panoramy.

W 1898 pałac wyburzono i w latach 1899 - 1901, z inicjatywy Ignacego Paderewskiego powstał budynek zaprojektowany przez Władysława Marconiego i Stanisława Grochowicza, wnętrzami zajął się w roku 1901 Otto Wagner junior z Wiednia. Szczególnie Sala Malinowa stała się ulubionym miejscem bankietów z udziałem marszałka Józefa Piłsudskiego. Oprócz samego hotelu na 150 osób, działała tu doskonała restauracja, sklep z artykułami żelaznymi Krzysztof Brun i Syn, zakład fryzjerski z perfumerią braci Bialobłockich. Do drugiej wojny światowej działał tu luksusowy hotel. Swoją pracownię miał tu malarz Wojciech Kossak. W okresie międzywojennym działało tu angielskie przedsiębiorstwo komunikacyjne Wagon Lits Cook, a także przedstawicielstwo Mercedesa i firma dźwigowa Block-Brun. Najbardziej ekskluzywnym pokojem był apartament 105, gdzie w 1902 roku mieszkał Ignacy Paderewski. W latach 1928 - 31 hotel wyremontowano dzięki kapitałowi Banku Cukrownictwa według projektu Antoniego Jawornickiego. W 1933 roku skasowano wystrój Sali Kolumnowej, przeznaczając ją na bar z dansingiem, powiększając go w 1937 według projektu Jawornickiego. Wojnę przetrwał w dobrym stanie, ponieważ był zajęty do ostatniej chwili przez hitlerowców, wyremontowano go w 1947 roku i przerobiono na potrzeby Orbisu w latach 1952 - 53 według projektu Kazimierza Biernackiego, a także przerobiono Salę Malinową i Kolumnową według projektu Stanisława Miedzy-Tomaszewskiego. Malowidła na stropie wykonali Leon i Halina Michalscy ze stiukowym fryzem Józefa Trenarowskiego i płaskorzeźbami według rysunków Władysława Siwierskiego. Za czasów PRL znacznie podupadł i w 1981 hotel zamknięto. Kapitał prywatny odnowił hotel w 1991 i otworzył go na nowo. Dziś Bristol jest jednym z najbardziej luksusowych hoteli, mieszkali tu królowie, prezydenci, aktorzy, politycy i artyści. Jan Kiepura śpiewał czasem z glorietki na rogu hotelu. W 2009, wg pisma „Travel & Leisure” Bristol został uznany za 11 hotel w Europie i 57 na świecie.

Pałac Tarnowskich, 1896.

Zdjęcie z roku 1901.

Pocztówka z roku 1910.

Pocztówka z lat 20 (?) XX wieku

1930

1930

Na trasie parady niemieckiej, 5 października 1939 roku.

Zdjęcie z lat 1939 - 1944

1948

1950

1963

1975

1979

2011

4 komentarze:

  1. Z kamienicą Beyera to musiał być naprawdę zgrany duet...

    OdpowiedzUsuń
  2. Miałem szczęście zagościć tamże w odwiedziny zaraz po remoncie - wycieczka z przewodnikiem. No ładne cacko, nie powiem.

    OdpowiedzUsuń
  3. Ja byłem tam z 6 lat temu i miałem szerszy dostęp niż wycieczki. Najchętniej bym stamtąd nie wychodził...

    OdpowiedzUsuń
  4. Kurna, panowie, nie wiedziałem że byliście w kamienicy Beyera. Jakże Wam zazdroszczę...

    OdpowiedzUsuń