30.01.2012

Ulica Niecała (Alberta I)

Ulica została utworzona przed 1762 rokiem jako uregulowana, ślepo kończąca się droga przecinająca ogród pałacu Bruhla w sąsiedztwie gruntów należących do reformatów. W 1789 roku przedsiębiorca Sylwestrowicz rozparcelował posesję pałacową (nr hip. 614), wytyczając działki po obu stronach drogi. W 1790 roku w budowie znajdowały się tu trzy budynki murowane, w tym dwa o nieznanych dziś numerach: Michała Biernackiego i Floriana Ładzińskiego oraz nr 11/614I (Ignacego Łaszczyńskiego). Od tego ślepego zamknięcia wywodzi się nazwa ulicy. W 1853 powstał projekt autorstwa Henryka Marconiego, przewidujący rozbiórkę poprzecznego skrzydła kamienicy nr 11 i wybudowanie na jej miejscu bramy do Ogrodu Saskiego, mającej formę łuku triumfalnego, wspartego na dwóch parach kolumn toskańskich. Arkadowy przelot bramy otwierał widok na wzgórze z zaprojektowanym także w tym czasie Wodozbiorem. Łuku triumfalnego nigdy nie wybudowano, zadowalając się skromniejszą bramą filarową autorstwa Juliana Ankiewicza i okrągłym placykiem ułatwiającym zawracanie pojazdów. Otwarcie przelotu przez Ogród Saski przyczyniło się do podniesienia atrakcyjności ulicy. Przez bramę domu nr 6 prowadziło od 1909 roku przejście do słynnej Galerii Luxenburga przy ul. Senatorskiej, mieszczącej wiele sklepów i zakładów gastronomicznych oraz kinoteatr Sfinks. W ostatecznej postaci Niecała była ulicą zwarcie zabudowaną o dość nierównym gabarycie, od dwóch do sześciu kondygnacji. Występowały tu niemal wyłącznie układy jednopodwórzowe i tylko na posesji nr 10 były dwa podwórza. Wśród nowszych budynków do powstania warszawskiego dotrwały zabytkowe domy nr 5, 11 (w połowie) i 12 z przełomu XVIII i XIX w. Ulicę pokrywał asfalt, ale aż do zagłady ulicy zachowały się tu czteropłomieniowe latarnie gazowe. Zgodnie z księgą adresową Polski na rok 1929, przy Niecałej funkcjonowało bardzo wiele firm, najczęściej związanych z branżą odzieżową i obuwniczą (m.in. liczne sklepy z obuwiem dziecięcym) oraz gastronomią. W 1934 nazwę ulicy zmieniono na: "Alberta I, króla Belgów", dla uczczenia bohaterskiego władcy, zasłużonego w obronie swego kraju podczas I wojny światowej.

W 1939 została zburzona kamienica nr 9, dom nr 4 spłonął, a dom nr 1 stracił w pożarze mansardowe zwieńczenie. W 1944, w pierwszym tygodniu powstania, Niemcy spalili zabudowę i wymordowali ponad 140 mężczyzn wyciągniętych z domów na płn. odcinku ulicy. Zupełnie zburzony został Hotel Bruhlowski oraz kamienica nr 1, na rogu Wierzbowej. Nowsze budynki (nr 3, 7 i 10), a także zabytkowa kamieniczka nr 5 przetrwały pożar w stosunkowo dobrym stanie. Niestety, większość ruin, w tym Dom Towarzystwa Lekarskiego (nr 7) rozebrano po 1947. W 1949 przywrócono pierwotną nazwę ulicy. Ok. 1950 wyburzono frontową kamienicę na posesji nr 3 (pozostawiając oficynę) a także przewidzianą wcześniej do odbudowy kamieniczkę nr 5, w zbliżonym czasie remontując osamotniony dom nr 10. W 1961 zburzono jego oficynę oraz szczyt i po pozbawieniu dekoracji fasady włączono jako środkowy segment w wielopiętrowy blok mieszkalny. Wystawiony ok. 1950 dwupiętrowy dom nr 2, upozorowany na klasycystyczny zabytek, jest zupełną fantazją projektanta i w żadnej mierze nie nawiązuje do kamienicy K. Witkowskiego. Aż do lat 80. XX w. wymienione budynki stanowiły jedyną zabudowę Niecałej. Wtedy to pojawił się gmach magazynów Teatru Wielkiego.

W 1962 roku rozpoczęto budowę szkoły podstawowej pod numerem 14. 27 października wmurowano w fundamenty szkoły akt erekcyjny. Szkoła była dwudziestym piątym w stolicy Pomnikiem Tysiąclecia Państwa Polskiego, czyli "tysiąclatką". W Krajowym Komitecie Społecznego Funduszu Budowy Szkół figuruje jako 15-izbowa szkoła nr 669. Powstała z funduszy społecznych z przesłaniem "Niech w murach tej szkoły wychowują się pokolenia świadome wielkości Narodu Polskiego...". 3 września 1963 roku nastąpiło uroczyste rozpoczęcie roku szkolnego połączone z otwarciem szkoły i uroczystością nadania jej imienia Marii Konopnickiej.

W 2004 ukończono budowę pseudosecesyjnej kamienicy pod numerem 5. Planowane kolejne inwestycje dają szansę na przywrócenie ulicy do życia. W grudniu 2007 roku prawnuk Mieczysława Fogga, Michał Fogg otworzył na parterze rezydencji kawiarenkę "Cafe Fogg " poświęconą najsłynniejszemu pieśniarzowi Warszawy. Niestety przetrwała tylko pół roku, ponieważ hałas przeszkadzał mieszkańcom.

Rycina z 1869 roku.

1900.

1915

1930

28.01.2012

Wierzbowa 11 - kamienica Petyskusa

Dwupiętrowa, zwrócona fasadą w stronę placu Teatralnego klasycystyczna kamienica została wzniesiona z inicjatywy dzierżawcy loterii Johann Christoph Hartmann Petiscusa. W latach 1819 - 20 zniesiono według projektu Christiana Aignera dom od strony Wierzbowej a rok później ukończona została część od Senatorskiej. Po jego śmierci w 1822 należała do jego zięcia Wilhelma Brunweya, następnie do przemysłowca i kolekcjonera Edwarda Neprosa. Ojciec nowego właściciela, warszawski mydlarz, zakupił ją około 1870 od spadkobierców Brunweya za sumę 400 000 rubli.

Kamienica została poważnie uszkodzona w czasie powstania w 1944. Odbudowano ją w latach 1948-1950 poszerzając o kilka metrów w stronę ulicy Niecałej. Fasadę budynku zdobią korynckie pilastry oraz arkady okien i drzwi na parterze.

Kamienica jest wpisana do rejestru zabytków pod nr 522. Od strony Senatorskiej ma numer 27


Obraz z roku 1825. Kamienica Petyskusa - po prawej stronie.

Lata dziewięćdziesiąte XIX wieku

1916

Lata trzydzieste XX wieku.

Pl. Teatralny w 1944 roku. Kamienica Petyskusa na prawej krawędzi zdjęcia

Plac w roku 1964. W głębi widać kamienicę.
Fot. Zbyszko Siemaszko

26.01.2012

Wierzbowa 9 - kamienica Dmuszewskiego

Kamienica powstała w roku 1820 dla Ludwika Adama Dmuszewskiego - aktora, dyrektora Teatru Narodowego, od 1822 naczelnego redaktora "Kuriera Warszawskiego". Architektem był Hilary Szpilowski.

W oficynie kamienicy znajdowała się drukarnia "Kuriera Warszawskiego". W czasie przebudowy w roku 1898 według projektu Franciszka Braumana dodano piętro i wieżyczki. Mieścił się tu dom bankowy J. Skowronka, luksusowy sklep ze słodyczami firmy J. Fruziński, sklep z winami i towarami kolonialnymi B. Lissowskiego oraz kawiarnia z dansingiem Oaza.

Kamienica została zniszczona w czasie II wojny światowej a po wojnie odzyskała swoją pierwotną klasycystyczną fasadę. W związku z rozbudową sąsiedniej kamienicy Petyskusa, została odbudowana o kilka metrów bliżej Niecałej.

Obraz z roku 1825. Kamienica przed przebudową.

Pogrzeb Władysława Reymonta, 1925.

Lata trzydzieste XX wieku.

Lata trzydzieste XX wieku

Kolejny bajnajt z trzeciej dekady.

1931

1931

1939

1941

Plac Teatralny w 1944 roku. Dziura obok kamienicy Petyskusa to nr. 9

Plac w roku 1964. W głębi widać fragment odbudowanej kamienicy.

24.01.2012

Wierzbowa 5 i 7

Pierwotne budynki powstały w XIX wieku. Niestety nie są mi znane bliższe szczegóły - ani nazwiska architektów ani dokładna data budowy. W jednym z nich w 1848 roku zamieszkał tu rosyjski kompozytor Michaił Glinka. 22 października 1908 roku, w kinie Corso (nr. 7) odbyła się premiera jednego z pierwszych polskich filmów „Antoś pierwszy raz w Warszawie”. W 1939 roku kamienice spłonęły. Po wojnie odbudowane pod wspólnym numerem 5/7. Dziś mieści się tu m.in. restauracja.

Lata trzydzieste XX wieku, od lewej n-ry 5, 7 i 9

Budynek z kopułami to nr 9, po lewej nr 7 i dach Wierzbowej 5.
Trzecia dekada XX wieku.

Kino Corso, czyli nr. 7. Lata trzydzieste XX wieku

22.01.2012

Wierzbowa 3 - kamienica Krasińskiego

Kamienica według projektu Bronisława Brodzica-Żochowskiego została zbudowana 1878-79 dla Ludwika hrabiego Krasińskiego choć "Przewodnik po Warszawie" z roku 1893 mówi iż kamienica "został zbudowana przed 10 laty, według planów budowniczego B. Żochowskiego w stylu domów paryzkich(...)".

Było to neorenesansowy, trzyfrontowy budynek z czterema pietrami. Na parterze mieściły się luksusowe sklepy a na wyższych kondygnacjach bardzo luksusowe mieszkania.

Kamienica została spalona w czasie Powstania Warszawskiego a ruiny rozebrano kilka lat po wojnie.

Pierwsza dekada XX wieku. Elewacja od Fredry.

Od Niecałej,
lata 30 XX wieku.

20.01.2012

Wierzbowa 6 - Hotel Angielski

W 1648 roku na terenie gdzie dziś znajduje się "perła architektoniczna" w postaci biurowca "Metropolitan" stanął drewniany klasztor i kościółek karmelitanek bosych reguły św. Teresy. Właścicielem ziemi i fundatorem budowli był kanclerz Jerzy Ossoliński. W 1655 roku na roczne tournee do Warszawy wpadł król szwedzki Karol X Gustaw. Ponieważ wtedy Szwedzi nie byli w Polsce tak lubiani jak dziś za sprawą Sabatona i nie przyjechali się napić i pośpiewać to pół Warszawy nam spalili. Zniszczeniu uległ także wspomniany kościół i klasztor. W 1666 roku, ówczesny właściciel placu Kazimierz Kowalkowski sprzedał go biskupowi poznańskiemu Stefanowi Wierzbowskiemu. Ksiądz biskup wystawił sobie w tym miejscu murowany pałac wraz z domem dla dworzan. Pałac składał się wtedy prawdopodobnie z wyższego, piętrowego korpusu środkowego, i z dwóch niższych bocznych skrzydeł, zakończonych rodzajem pawilonów narożnych. W roku 1673 nowym właścicielem został hetman litewski Michał książę Radziwiłł. Po nim właścicielami pałacu byli kolejno Denhoffowie, Słuszkowie i Sanguszkowie. W 1750 roku pierwszy minister króla Augusta III niejaki Henryk Brühl zakupił pałac i przebudował go zgodnie z obowiązującym wtedy stylem rokoko. Osiem lat później właścicielem został jenerał artylerii litewskiej Eustachy Potocki a po nim syn Ignacy. Od Potockiego, w roku 1783, nabył ów pałac przedsiębiorca budowlany Józef Kwieciński (fundator nowej fasady kościoła św. Anny) i wynajął go kanclerzowi Jackowi Małachowskiemu, który w nim mieszkał wraz z rodziną i licznym dworem przez czas sejmu czteroletniego. Kiedy po upadku Rzeczypospolitej dostojnicy opuścili Warszawę, pałac stał się własnością bankiera Justa Schultza. W roku 1797 cukiernik Ludwik Nesti utrzymywał tam hotel pod nazwą „Hotel de Prusse". Wraz ze zmianą przeznaczenia nieruchomość pod numerem hipotecznym 613 przestała być pałacem. Zwano ją pospolicie kamienicą (dziś natomiast była by blokiem). W 1803 roku kupił ją za 139000 złotych polskich restaurator Tomasz Gąsiorowski przerobił na kamienicę dochodową i urządził w niej hotel, który nazwał Angielskim ("Hotel d'Angleterre"). W 1812 roku w pokoju numer 3 zatrzymał się niejaki Napoleon Bonaparte. Fakt ten upamiętniała wmurowana w 1937 roku tablica pamiątkowa. W latach 1839 - 1841 kamienicy przybyła facjata drugiego piętra nad środkową częścią domu, uwieńczona silnie wystającym, płaskim gzymsem. W rodzinie Gąsiorowskich Hotel Angielski pozostawał do roku 1860, ciesząc się uznaniem i powodzeniem. Następnie właścicielami hotelu byli Leon i Samuel Löwenbergowie, bankierowie Stanisław Rotwand i Hipolit Wawelberg (po jego śmierci w 1901 roku sam Rotwand). W roku 1912 Hotel Angielski i restaurację objął Józef Jordan i postanowił lokal przywrócić do dawnego życia. Całe pierwsze piętro głównego korpusu kamienicy od ulicy Wierzbowej zostało wewnątrz przebudowane a przede wszystkim poszerzone. W 1920 roku kolejnymi zarządcami hotelu została rodzina Wysakowskich i Jan Pobratyn. Prawdopodobnie zarządzali hotelem do wybuchu II wojny światowej. We wrześniu 1939 roku na hotel spadły niemieckie bomby niszcząc go niemal całkowicie. W czasie okupacji ruiny zostały rozebrane i do 2003 był to pusty plac. Wtedy to amerykańska firma Hines postawiła biurowiec żyletkowiec Metropolitan według projektu Normana Fostera. W 2006 roku granitowe płyty na elewacji budynku zastąpiono betonowymi. A w okolicach 2010 roku te betonowe zaczęły odpadać. Aż strach teraz tam przejść...

A gdyby ktoś tak zupełnym przypadkiem przeniósł się w czasie i chciałby się zatrzymać w pokoju Napoleona to niech sobie zapisze numer telefonu do hotelu: 560-33.

Lata trzydzieste XIX wieku

1937

18.01.2012

Wierzbowa 1 - Pałac Brühla

Pałac został zbudowany w latach 1639 - 42 dla Jerzego Ossolińskiego, posiadał czworokątny piętrowy korpus główny z dwiema sześciokątnymi wieżyczkami w narożach od strony ogrodu. W latach 1681 - 97 według projektu Tylmana z Gameren od strony dziedzińca dobudowano dwa dwupiętrowe alkierze zdobione rzeźbami królów, zwieńczone stożkowymi dachami, a od strony ogrodu dobudowano dwa dwupiętrowe pawilony. W 1750 roku pałac został zakupiony przez Henryka Brühla - ministra Augusta III. W latach 1754 - 59 pałŢac przebudowano według projektu J.F. Knöbla i J.D. Jaucha. Podwyższono korpus główny do wysokości dwóch pięter i zwieńczono go wysokim mansardowym dachem. Nad wejściem głównym pojawił się balkon. Zlikwidowano wnęki z rzeźbami na fasadzie zastępując je oknami. Fasada od strony ogrodu otrzymała klasycyzującą kolumnadę. Na miejscu budynku wjezdnego zbudowano reprezentacyjną bramę, zbudowano też dwie piętrowe oficyny po obu stronach dziedzińca. Lata 1787 - 88 to generalny remont pod kierownictwem Dominika Merliniego. W późniejszych latach w pałacu mieściły się kolejno: ambasada rosyjska, francuska, rezydencja wielkiego księcia Konstantego. W 1882 przebudowano pałac na siedzibę Centralnego Biura Telegraficznego z wejściem od ul. Kotzebue (obecnie Fredry). Przed 1932 rokiem zrekonstruowano elewację wzorując się na projektach Tylmana z Gameren z utrzymaniem wysokości budynku i dachów z czasów Brühla. Od strony Fredry dobudowano nowe skrzydło oraz rozbudowano prawą oficynę - autorem wszystkich prac był Bohdan Pniewski. Pałac stał się siedzibą Ministerstwa Spraw Zagranicznych. W czasie wojny nie dosięgły go bomby Luftwaffe. Ulokowano tu Amt des Distrikts Warschau i siedzibę Ludwiga Fischera. Palac został wysadzony 18 grudnia 1944 roku a ruiny uprzątnięto w roku 1950. Do sierpnia 2008 na miejscu pałacu stał pomnik Stefana Starzyńskiego, przeniesiony przed gmach szkoły podstawowej na ul. Saskiej.

Stan z 1772 roku

1862. Fot. Karol Beyer.

Pierwsza dekada XX wieku.

1918

1920

Fotografia z lat 30 XX wieku.

Lata trzydzieste XX wieku. Widok oficyn od strony ulicy Wierzbowej

1938. Widok na dziedziniec. Na zdjęciu widać także
Hotel Europejski

1938

Wrzesień 1939.

Wrzesień 1939

Adolf Hitler przejeżdża obok pałacu. 1939 rok

Zdjęcie wykonane między rokiem 1941 a 1944

1941

16.01.2012

Ulica Wierzbowa

Droga istniała tu już w XIV wieku między polami i ogrodami, jednak zabudowano ją dopiero na przełomie XVI i XVII stulecia, kiedy ul. Senatorska zyskała na znaczeniu, choć osiedlali się tu biedniejsi mieszczanie. Mieścił się tu pałac właściciela jurydyki Wierzbowo, biskupa Wierzbowskiego. Z drugiej strony stał pałac Ossolińskich, przerobiony później na pałac Brühla. Przeciwna stronę ulicy zajmował o zachodnie skrzydło wraz z ogrodami Marywilu (od tej strony mieściła się Komora Celna). W 1862 roku czeladnik krawiecki Ludwik Jaroszyński dokonał nieudanego zamachu na księcia Konstantego i margrabiego Wielopolskiego za co został skazany na śmierć. W zabudowaniach teatralnych od ul. Wierzbowej mieściły się: teatr Rozmaitości (otwarty w 1835 roku), sklep Frageta, cukiernia Fruzińskiego, zakład fotograficzny księdza Kirchnera (który zrzucił habit i ożenił się, przyjąwszy protestantyzm). W 1944 większość zabudowy ulicy zniszczono a dziś najważniejszymi zabudowaniami są nowa część Opery Narodowej, biurowiec Metropolitan oraz kamienica Petyskusa (która jako jedyny z tych trzech budynków ma a adres przy Wierzbowej).

14.01.2012

Fredry 12 - Hotel Brühlowski

Hotel powstał według projektu Witolda Lanciego w roku 1882 dla Isera Cohena. Mimo iż był w ekskluzywnej dzielnicy, nie miał najlepszej reputacji. W 1919 roku mieszkał tu rosyjski pisarz i terrorysta jednocześnie Borys Sawinkow a w 1920 roku hotel był też siedzibą poselstwa Danii. Kolejną właścicielką hotelu była Aleksandra Borman. W 1939 został zniszczony i całkowicie rozebrany.


Lata trzydzieste XX wieku.


1939.

12.01.2012

Fredry 10 - kamienica Bachranów

Kamienica została wzniesiona około 1880 roku. Autorem projektu był Jan Kacper Heurich. Zniszczona w czasie II wojny światowej nie została odbudowana.

10.01.2012

Fredry 8 - Bank Dyskontowy

Budynek powstał w latach 1896 - 97 według projektu Kazimierza Löwe. W 1900 roku pod kierunkiem Maurycego Grodzieńskiego podwyższono go o 1 piętro. II wojnę światową przetrwał w dość dobrym stanie i w latach 1946 - 48 został odrestaurowany, jednak fasada została pozbawiona ozdób. W latach pięćdziesiątych XX wieku został zdewastowany i odnowiony w 1990 roku według projektu Tadeusza Gonera z odtworzeniem sali operacyjnej.

1901

Wrzesień 2011

08.01.2012

Fredry 6 - Dom bankowy Hipolita Wawelberga

Powstał w latach 1896 - 97 według projektu Józefa Piusa Dziekońskiego bankowca i filantropa dla Hipolita Wawelberga. Nie został zniszczony w trakcie wojny, ale zdewastowali go użytkownicy w latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych XX w. W 1967 roku skuto wszystkie ozdoby. W 1995 roku budynek odrestaurowano i odtworzono zdobienia według projektu J. Krupy i K. Łapińskiego.

06.01.2012

Ulica Fredry (Pawła Kotzebue)

Ulica Fredry została wytyczona w 1876 na terenach dawnej posesji Pałacu Brühla. Zwana początkowo Brylowską, od 1879 nosiła imię hr. Pawła Kotzebue, namiestnika Królestwa Polskiego i pierwszego generał-gubernatora warszawskiego. Pierwszą zabudowę przypisaną numeracji ul. Fredry stanowiła kamienica Bachrachów, wzniesiona pod numerem 10 krótko po powstaniu ulicy; autorem jej projektu był Jan Kacper Heurich. Równocześnie pod numerem 12 powstał gmach Hotelu Brühlowskiego, należącego do Isera Cohena; projekt monumentalnego gmachu wykonał Witold Lanci. Elewacja frontowa hotelu wychodziła na Ogród Saski; krótsza boczna - na ul. Niecałą. Nieparzystą stronę ulicy wypełniała elewacja ogrodowa Pałacu Brühla, wzniesionego w latach 1639 - 1642 dla Jerzego Ossolińskiego. W latach 1885 - 86 od strony ulicy Fredry pałac otrzymał nowe wejście, wiodące do biur urzędu telegraficznego. W okresie 1896 - 97 pod numerem 6 powstał zachowany do dziś budynek Banku Zachodniego; mimo pewnych nieścisłości w odtworzeniu jego fasad, podczas remontu w 1995 przywrócono reprezentacyjny, wystrój wnętrz. Dokładnie w tym samym czasie, przed 1897 pod numerem 8 według projektu Kazimierza Löewego powstał gmach Banku Dyskontowego; prace budowlane przy jego wzniesieniu prowadziło Warszawskie Biuro Architektoniczno Budowlane Karol Kozłowski i S-ka. Obecną nazwę ulica nosi od 26 października 1916 roku.

Obecność banków, telegrafu, hotelu i Ogrodu Saskiego nadały ulicy ekskluzywny, wielkomiejski charakter: we wznoszonych tu kamienicach mieszkania miały najwyższy standard. Poważną zmianą w otoczeniu ul. Fredry przyniosła dopiero adaptacja Pałacu Brühla nas siedzibę Ministerstwa Spraw Zagranicznych w okresie 1932 - 36. Do odrestaurowanego pałacu pod kierunkiem Bohdana Pniewskiego dobudowano willę, w której rezydował minister Józef Beck; owa willa otrzymała też ogród, urządzony kosztem fragmentu Ogrodu Saskiego. Krótko przed 1939 zdołano jeszcze gruntownie wyremontować Hotel Brühlowski, nadając jego wnętrzom wysoki standard, czyniąc go jednym z najbardziej ekskluzywnych hoteli w mieście. W 1944 roku przy ul. Fredry Niemcy spalili cztery kamienice; wysadzili w powietrze Pałac Brühla oraz willę ministra Becka. W latach 1945 - 46 rozebrano mury Hotelu Brühlowskiego oraz kamienicy Bachrachów; ocalałe kamienice pod numerami 2 i 4 wyburzono mimo niezłego stanu zachowania pod koniec lat czterdziestych.

04.01.2012

Trębacka 15

Kamienica stanowiła północne skrzydło niezwykle rozległego Hotelu Angielskiego. Na przełomie XIX i XX w. miał dwa piętra i dość efektownie zaprojektowane elewacje. Wysokie, półkoliście zamknięte wejścia po bokach i na osi ujmowały pary lizen. Nad resztą prostokątnych okien i witryn parteru widniały małe, kwadratowe okienka antresoli. Kamienica przy Trębackiej 15 była skromna, ale kryła jeden z największych cudów dawnej Warszawy - skład win Krzymińskiego.

Hotel Angielski wraz ze skrzydłem - kamienicą przy Trębackiej 13, dotrwał do września 1939 r. Resztki zwalonego domu można oglądać na fotografiach z przełomu 1939 i 1940 r. Do ich rozbiórki przystąpiono jeszcze przed wiosną 1941 r. Być może dlatego, że w bliskim sąsiedztwie, wokół placu Piłsudskiego, Niemcy zajęli wiele gmachów, tworząc tzw. dzielnicę rządową. Najbliżej ruin wznosił się Pałac Brühla - zajęty na siedzibę gubernatora dystryktu warszawskiego w Generalnym Gubernatorstwie. Dziś w tym miejscu znajduje się biurowiec Metropolitan.

02.01.2012

Trębacka 11

Budynek pod numerem 11 powstał w XIX wieku i od 1835 należał do Piotra Steinkellera. Miał długą klasycystyczną fasadę. W oficynie mieściły się składy cynku i maszyn i ekspedycja karet komunikacyjnych, tzw. steinkellerówek. Na dziedzińcu kamienicy mieścił się tattersal Konopnickiego, który w 1912 przeniesiono na Litewską (obecny teatr "Syrena"). W hali po ujeżdżalni w okresie międzywojennym znajdował się skład samochodów Citroen.