26.02.2012

Niecała 14

Kamienica została zbudowana w latach 1877 - 78 w miejscu placyku manewrowego przy bramie Ogrodu Saskiego. Miała trzy piętra i trzy elewacje. Posesja nr 14 (hipoteczny 614N) miała nietypową lokalizację, bowiem łączył ją z ulicą jedynie wąski prześwit między poprzecznym skrzydłem kamienicy nr 11, a zabudową, posesji nr 12. W głębi dziedzińca, obok starszych budynków drewnianych, stanęła w latach dwudziestych XIX wieku duża oficyna murowana, zapewne piętrowa.

Na początku XX wieku mieścił się tu zakład palenia kawy „Oriental" Melanii Friedman. W 1929 roku mieściły się tu skład bielizny A. Kuleszy, sklep ze słodyczami Melanii Rudawer oraz cukiernia "Zakopiańska" i kawiarnia „Krakowianka" z dancingiem, własność firmy Erazma Kleszcza, później zaś Antoniego Baryckiego.

Zniszczona w pierwszym tygodniu sierpnia 1944 roku nie została odbudowana.

W 1962 roku pod numerem 14 rozpoczęto budowę szkoły podstawowej. 27 października wmurowano w fundamenty szkoły akt erekcyjny. Szkoła była dwudziestym piątym w stolicy Pomnikiem Tysiąclecia Państwa Polskiego, czyli "tysiąclatką". W Krajowym Komitecie Społecznego Funduszu Budowy Szkół figuruje jako 15-izbowa szkoła nr 669. Powstała z funduszy społecznych z przesłaniem "Niech w murach tej szkoły wychowują się pokolenia świadome wielkości Narodu Polskiego...". 3 września 1963 roku nastąpiło uroczyste rozpoczęcie roku szkolnego połączone z otwarciem szkoły i uroczystością nadania jej imienia Marii Konopnickiej.

1930, widok od Ogrodu Saskiego. Kamienica po lewej to nr 14.

1947

24.02.2012

Niecała 11 - kamienica Łaszczyńskiego

Jednopiętrowa kamienica pod numerem 11 powstała w 1790 roku dla Ignacego Łaszczyńskiego. Kamienicę zbudowano na rzucie litery L, przy czym jedno z jej skrzydeł było usytuowane w pierzei nieparzystej, drugie zaś zamykało wylot ulicy od strony Ogrodu Saskiego. Ponieważ Łaszczyński nie zgodził się na przebicie ulicy przez jego kamienicę nazwano ją Niecałą. W latach 1817 - 18 budynek został przebudowany i podwyższony o jedno piętro. w 1868 roku wyburzono boczne skrzydło kamienicy zamykające wylot Niecałej na Ogród Saski.

Częściowo zniszczony we wrześniu 1939 roku został całkowicie spalony w sierpniu 1944 roku a wyburzony po 1947.

22.02.2012

Niecała 9 - kamienica Emila Weschkiego

Pod koniec XVIII wieku na posesji znajdowały się murowane oficyny. Pomiędzy 1870 a 1872 rokiem powstał prawdopodobnie w wyniku przebudowy wcześniejszej kamienicy (być może z pierwszej połowy XIX wieku) niezwykle oryginalny dom Emila Weschkego (nr 9/614K), dwupiętrowy, z zaledwie trójosiową fasadą neorenesansową. Na dachu oficyny tylnej urządzono taras z widokiem na Ogród Saski.

W 1929 roku funkcjonował w kamienicy sklep futrzarski Abrama Frajmana, kwiaciarnia Tadeusza Brodniewicza i pralnia chemiczna słynnej firmy „Ch. Geber".

Kamienica została zburzona we wrześniu 1939 roku.

1890

20.02.2012

Niecała 12

Przed 1796 rokiem wystawiono piętrowy dom nr 12. Miał on siedmioosiową fasadę boniowaną w przyziemiu. Ponad gzymsem znajdowału się trzy jednookienne facjaty. Około 1830 budynek przedłużono do prawej strony posesji.

W czasie powstania styczniowego w mieszkaniu Karoliny Goszczyńskiej znajdowała się tajna drukarnia. Pod koniec lat siedemdziesiatych mieszkał tu Henryk Sienkiewicz - nieznany wówczas współpracownik Gazety Polskiej. W latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych XIX wieku w kamienicy mieściła się redakcja tygodnika humorystyczno-satyrycznego "Kolce" dla którego Adam Asnyk oraz Bolesław Prus pisali swoje teksty. W "Kolcach" w 1896 r. jako pisarz zadebiutował Henryk Goldszmit, czyli Janusz Korczak. Pod pseudonimem Hen oddał do redakcji humoreskę "Węzeł gordyjski", która miała zachęcić rodziców do bardziej troskliwej opieki nad dziećmi.

Na początku wieku działała tu pracowania ubiorów męskich S. Lewiego oraz zakład fotograficzny Waleriana Twardzickiego. W okresie międzywojennym prowadziła tu działalność cukiernia Wacława Raziewicza, kawiarnia Tadeusza Puczyńskiego, pracownia gorsetów Stanisławy Dąbrowskiej, zakład krawiecki i sklep z damskimi okryciami D. Spektora, sklep z obuwiem Edwarda Makowskiego sklep z modą męską Henryka Rzący oraz sklep z owocami Józefa Maliszewskiego.

Kamienica podzieliła los pozostałych i w sierpniu 1944 roku została spalona i rozebrana po wojnie.

Lata 1910 - 1920.

18.02.2012

Niecała 10 - kamienica Kossakowskiego

Pod koniec XVIII wieku przy prawym boku posesji 10/614H stała murowana oficyna piętrowa niejakiego Biernackiego, sięgająca do linii ulicy. Drugi bok posesji oraz jej tyły zajmowały budynki drewniane. Po 1830 roku wybudowano piętrową kamienicę frontową, w strukturę której zapewne włączono stara oficynę. Przed 1907 rokiem na tyłach posesji wybudowano zespół oficyn, trzy- lub czteropiętrowych.

Nowa, czteropiętrowa kamienica została zbudowana około roku 1910 - 11 (niektóre źródła podają również datę 1912) wg projektu inż. Gustawa Trzcińskiego dla Tadeusza Nikodema Kossakowskiego. Budynek frontowy i nowa boczna oficyna łączyły się z tymi z końca XIX wieku. Fasadę budynku skomponowano w stylu wczesnego modernizmu z elementami detalu empirowego. Gmach frontowy wyposażono w dwa spłaszczone wykusze umieszczone na skrajnych osiach, a całość zwieńczono półkolistym, neobarokowym szczytem. W przyziemiu umieszczono wielkie witryny sklepowe.

W kamienicy działało oczywiście wiele zakładów i sklepów i tak w 1911 odnotowano pracownie gorsetów „Maison Caprice" Charlotty Tykocińskiej (działająca do lat trzydziestych), sklep obuwniczy J. Brandysiewicza, sklepie M. Bronica z okryciami damskimi oraz sklep Winklera z konfekcją damską i dziecięcą. Był tu ponadto zakład krawiecki Tomasza Gackowskiego. W latach trzydziestych mieściły się tu sklep z futrami firmy „Eugenia Joachimowicz i S-ka", „owocarnia" Andrzeja Wierzyńskicgo.

W sierpniu 1944 roku kamienica została uszkodzona, a stary zespół oficyn spłonął i został po 1946 roku rozebrany. W 1961 roku kamienica została pozbawiona szczytu, w miejsce którego wybudowano pełne piętro, oraz całego wystroju fasady. Obok budynku powstały nowe bloki mieszkalne o równej z nim wysokości.

1961

16.02.2012

Niecała 7 - kamienica Warszawskiego Towarzystwa Lekarskiego

W latach 1904 - 05 obok pałacyku, na prawej części działki wzniesiono zaprojektowaną przez Karola Jankowskiego i Franciszka Lilpopa pięciopiętrową kamienicę. Secesyjny dom miał siedmioosiową fasadę, przy czym na wysokości sześciu osi końcowych w parterze i na piętrze znajdowały się tylko po dwie olbrzymie witryny. Wyróżniał się zaawansowanym technologicznie, stalowym szkieletem konstrukcyjnym. W dwudziestoleciu międzywojennym działały tutaj 7 sklep galanteryjny i jubilerski Juliana Chojnackiego oraz sklep radiotechniczny zakładów "Natawis".

W 1926 roku otworzył tutaj sklep z zabawkami niejaki Stanisław Antoni Cichocki znany lepiej pod pseudonimem "Szpicbródka". Sklep był jedynie przykrywką dla kopaczy tunelu którym Szpicbródka miał zamiar dostać się do Banku Dyskontowego przy ulicy Fredry. Operacja jednak się nie udała gdyż ostatniej zapory jaką była żelazna płyta pod skarbcem nie udało się sforsować.

Kamienica została spalona w pierwszym tygodniu sierpnia 1944 roku. Mimo bardzo dobrego zachowania murów w 1947 roku ostatecznie ją rozebrano.

14.02.2012

Niecała 7 - pałacyk Warszawskiego Towarzystwa Lekarskiego

Przed 1829 rokiem na posesji z numerem 7 stanęła nowa, piętrowa kamienica nr 7/614L. Zajęła lewą połowę działki i uzupełniały ją oficyny boczna i poprzeczna. Po 1830 wybudowano drugą (prawą), piętrową kamienicę na posesji nr 7/614L którą w 1857 przebudowano dodając facjaty w dachu. W latach 1872 - 73 przebudowano lewą z dwóch kamienic na potrzeby Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego. Za projekt odpowiedzialny był Bronisław Muklanowicz. Na parterze zrobiono wielkie witryny rozdzielone wąskimi filarami. Na szczycie budynku umieszczono figury Apolla, Diany, Eskulapa i Hygei dłuta Faustyna Cenglera. Na pierwszym piętrze, urządzono pomieszczenia reprezentacyjne - salę biblioteczną oraz salę posiedzeń. Część środkowa była wyższa od bocznych i ozdobiona w stropie plafonem al fresco z wizerunkiem Hipokratesa.

Pałacyk został spalony w pierwszym tygodniu sierpnia 1944 roku, a w 1947 roku ostatecznie rozebrany. Dziś w jego miejscu stoi częściowo pseudosecesyjny i kontrowersyjny budynek "Opera" o numerze Niecała 5 zbudowany w 2004 roku.

Rycina z roku 1890

Na pierwszym planie ruiny Pałacu a w głębi domy od nr-u 5 do 1

12.02.2012

Niecała 5 - kamienica Vorbrodta

Zbudowana w latach 1817-18. Kamienica miała pięcioosiową fasadę. Na początku XX wieku działało tu laboratorium kosmetyczne "Władysław Klimecki" (założone w 1892 roku) a później również wytwórnia kapeluszy słomkowych i filcowych "S. Harmir i S-ka".

W 1944 roku została spalona i wyburzona około 1950 mimo wcześniejszego zabezpieczenia i planów rekonstrukcji.

Lata trzydzieste XX wieku

Fragment kamienicy w roku 1950.

10.02.2012

Niecała 8 - kamienica Jakubowskiego

Kamienica została zbudowana pod koniec XVIII wieku jako murowany, piętrowy budynek. Taki właśnie stan wymienia taryfa miejska z 1792 roku. W 1819 roku została przez właściciela, Sylwiana Jakubowskiego przebudowana - dodano piętro i zbudowano dwie dwupiętrowe oficyny. W okolicach 1830 roku na posesji znajdował się także drewniany parterowy budynek frontowy. Kamienica została nadbudowana o kolejne piętro w 1875 roku, dodano także balkony. W budynku mieścił się francuski konsulat generalny i restauracja Jerzego Głogowskiego a po 1911 roku także i pracownia ubiorów męskich Józefa Kleina. W latach dwudziestych i trzydziestych gdy ulica była zagłębiem modowym i dość ekskluzywnym miejscem działały tu: zakład brązowniczy I. Witka, sklepy z artykułami biurowymi "Adrema" J. Wojciechowskiego, oraz "Bielsko" M. Kerstenberga i L. Zellmana, dwa zakłady fotograficzne - „Secesion" M. Miernickiego oraz Z. Kopery i Z. Majcherskiego, sklepy jubilerskie Andrzeja Kostaniaka i Gustawa Sosnowskiego (później Jana Lipczyńskiego), pracownie kapeluszy S. Harmira i Michaliny Kwiecińskiej (jeden z nich pod firmą „Ewa"), sklep z ubiorami dziecięcymi i mundurkami uczniowskimi Wacława Przecławskiego (dawniej Winklera), salony obuwia J. Brandysiewicza i Albina Suchańskiego oraz hurtowy skład artykułów spożywczych „Lambro". W 1931 roku przebudowano cześć przyziemia kamienicy wykładając je płytami trawertynu i osadzając nowoczesne witryny. Dekoracja stanowiła nową oprawę sklepu „Adrema" projektowaną przez Edwarda Seydenbeuthla.

Kamienica została spalona w pierwszym tygodniu powstania. W latach sześćdziesiątych postawiono tu blok Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "Wspólny Blok".

08.02.2012

Niecała 6


W XVIII wieku stał tu parterowy, murowany, budynek.W latach trzydziestych XIX wieku nadbudowano go o jedno piętro lub postawiono w tym miejscu nowy budynek. W pierwszej dekadzie XX wieku w kamienicy mieściły się "Magazyn Kaukaski" Pawła Lisina oraz "fabryka piór strusich i fantazyjnych oraz kwiatów sztucznych" M. Ciechanowa, prowadzącego też sklep na tej posesji. W 1909 przez bramę domu prowadził wejście do Galerii Luxenburga. W latach dwudziestych mieściły się tu drukarnia Stefana Sobczyńskiego, pracownia kapeluszy i sklep galanteryjny Sary Lubrens, sklep z obuwiem E. Grohmana, sklep radiotechniczny „Radios" Dawida Szwarcsteina oraz pralnia Wawrzyńca Bartczaka.

Kamienica spalona przez Niemców w pierwszym tygodniu powstania została rozebrana w latach pięćdziesiątych.

06.02.2012

Niecała 3 - kamienica Rotwanda


Kamienica powstała z inicjatywy Stanisława Rotwanda - właściciela przylegającego do kamienicy od strony Kotzebue (Fredry) 6 banku.

Budynek powstał w latach 1911 - 12 według projektu Kazimierza Loewe. Liczył pięć pięter, posiadał elewację ozdobioną wielkimi kolumnami jońskimi a ponad witrynami parteru i pierwszego piętra balkon przechodzący przez całą długość elewacji. Gmach zwieńczono trójkątnym frontonem. Kamienica była najwyższym i jednocześnie najmłodszym elementem zabudowy ulicy.

W 1944 została spalona ale dzięki nowoczesnej konstrukcji kamienica nadawała się do szybkiej odbudowy. Niestety świetnie zachowane mury budynku rozebrano około 1950 roku.

Ok. 1930.

04.02.2012

Niecała 4

Pod koniec XVIII wieku stał tu niewielki, parterowy, murowany dom. Na jego miejscu, w latach siedemdziesiątych XIX wieku zbudowano trzypietrową kamienicę z siedmioosiową fasadą. Na poczatku wieku mieściły sie tu "skład cukrów" T. Lisowskiego oraz skład wyrobów tkackich Z. Mozedliszwilego.

Kamienica spłonęła we wrześniu 1939 roku a doszczętnie zniszczyli ją Niemcy w sierpniu 1944. Po wojnie nieodbudowana. Dziś w tym miejscu stoi budynek wzniesiony w latach pięćdziesiątych XX wieku.

02.02.2012

Niecała 2 - kamienica Witkowskiego

Kamienica powstała według projektu Zygmunta Kiślańskiego na rogu ulicy Wierzbowej i Niecałej w latach 1866 - 67. Wcześniej stała tu piętrowa kamienica wybudowana przed rokiem 1792 która w 1819 roku została przebudowana. Kamienicę postawiono jako dom dla prezydenta miasta Kaliksta Witkowskiego i zbudowano w bardzo oszczędny sposób, bowiem z materiałów budowlanych przeznaczonych na ratusz. Osobliwością tego domu była ciekawa płaskorzeźba przedstawiająca plastyczny plan miasta. Był to jeden z 4 egzemplarzy tej mapy wykonany przez inż. Alfonsa Grotowskiego. Z biegiem lat plastyczność mapy zatarła się przez wielokrotne malowanie farbą olejną. Budynek miał elewację z neorenesansowymi detalami.

W kamienicy na drugim piętrze mieściła się zna­na w sferach literackich i dziennikarskich restauracja "Andzi" Czulińskiej gdzie niemal codziennie chadzał Sienkiewicz w okresie pisania Trylogii. W okresie międzywojennym mieściła się tu kawiarnia i cukiernia A. Bobrowskiego

Kamienica została zniszczona w czasie powstania Warszawskiego. W 1950 roku postawiono nowy budynek, nie mający żadnego związku z kamienicą Witkowskiego w którym mieściło się Biuro Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego Urzędu m.st. Warszawy a obecnie jest tu Biuro Informatyki i Przetwarzania Informacji.